ناول بيٺل پاڻي
عبدالمجيد امير البحر
آءٌ سمجھان ٿو ته عباس ڪوريجو جو بھترين ترين ناول آھي ،
جنهن رت جي رشتن جي باري ۾ ايترو سٺي نموني ۽ ھڪ سائلنٽ ميسج ڇڏيو آهي ھن ناول ۾
تسلسل سان ڀريل ۽ ھيولي ڊائلاگس سان گڏ آھي
ناول جي آخري پيج تي لکيل ھو ته ،
پنھنجي لاءِ جيئڻ ۽ پنھنجن جي لاءِ جيئڻ ۾ فرق آهي ،
ڏٺو وڃي ته انسان ئي آھي جيڪو الڳ الڳ رھي ٿو. پنھنجي دل جنهن کي اسان ڪعبي سان تشبيهه ڏيندا آھيون اھا نفرتن جي گند سان ڀريون پيا آھيون ،
اسان علم حاصل ڪري ۽ ذهانت جو استعمال ڪري اسٽون ايج مان تہ نڪري آياسين مگر محبت اتي پٿرن ۾ ئي رھجي وئي،
اڄ جو انسان جيڪو پاڻ کي باشعور سمجھي ٿو ،
اھو پاڻ کان سواءِ ٻيو ڪنهن کي ڪجهه نٿو سمجھي ،
اڄ بہ انسان جي دل ۾ نفرت آھي رسمي رواجي جڳھڙا
مگر جانور اڄ به گڏ رھن ٿا اھي ٽولن جي صورت ۾ ملن
ھاٿي ھجن ، شينھن ھجن، زيبراز ھجن، جراف ھجن،
پکي ھجن ، ڪونجون ، ھجن اھڙا کوڙ مثال ملن ٿا ،
مطلب اسان مٽجي وياسين جانور ساڳيا رھيا،
اڃا ڪو تاثر ناهي.
